Í dag bárust þær sorgarfréttir að Pétur Pétursson útvarpsþulur hefði látist, 88 ára að aldri. Ég er líklegast helst til ungur til að muna vel eftir Pétri sem útvarpsmanni, en ég minnist þeim mun frekar hins mikla íslenskumanns sem Pétur var. Fáir, ef nokkrir, höfðu eins góð tök á móðurmálinu og feðratungunni og Pétur. Hann var hreintungumaður af gamla skólanum, og honum sveið að sjá öll þau erlendu áhrif sem smitað hafa íslenskt tungumál síðustu ár og áratugi.
Við bræðurnir höfðum sérstaklega gaman af Pétri, og lásum greinar hans og pistla undanfarin ár af mikilli áfergju.
Ég hef haft það fyrir sið síðan ég byrjaði á þessu bloggi fyrir nokkrum árum síðan að kveðja með orðunum “Góðar stundir”, og er það einmitt fengið beint frá Pétri, sem vildi að í stað þess að segja “bless” eða hið amríska “bæ”, þá segði maður “Góðar stundir”.
Með þeim orðum kveð ég hinn mæta mann Pétur Pétursson.
Góðar stundir.
