Eftirfarandi pistill átti upphaflega að birtast á gamla blogginu mínu á páskadag þ. 8. apríl 2007, en sökum samstarfserfiðleika við blogger.com var ákveðið að flytja allt heila klabbið hingað yfir. Veit svo sem ekkert hvort þetta er eitthvað betra, en við látum allavega reyna á það.
-Upprisan mikla-
Einhverjir voru farnir að kalla eftir því að hér yrði framið blogg, enda langt um liðið síðan eitthvað var skrifað hérna síðast, og fanbeisið væntanlega búið að finna sér eitthvað þarfara að gera en að vappa hingað í von og óvon um að eitthvað hafi breyst á síðunni. Ég hefi sem sagt ákveðið að verða við þessum þrálátu óskum um blogg, og hvaða dagur er betri fyrir upprisu bloggsins en sjálfur páskadagurinn, en samkvæmt gamalli trú á heimsendaspámaðurinn og költleiðtoginn Jesús frá Nasaret að hafa stigið upp frá dauðum á þessum degi. Ekki amalegt það.
En allavega…þá fórum við félagarnir í mikla og góða ferð til Englands á dögunum og má eiginlega segja að maður sé rétt nýbúinn að ná sér eftir þá ferð, en ég ætla í fáeinum orðum að reyna að rekja ferðasöguna.
Lagt var af stað frá Leifsstöð snemma dags og flogið með British Airways til London. Kom það okkur þægilega á óvart að allt áfengi var frítt um borð í flugvélinni og nýttu menn sér það óspart. Frá London flugum við yfir til Manchester, aftur með BA og aftur var allt áfengi frítt og var það ekki síður kærkomin búbót, enda voru menn orðnir ágætlega léttir þegar við komum á áfangastað í Liverpool. Eftir staðgóðan kvöldverð var haldið í Mekka Bítlamenningarinnar í Liverpool, á sjálfan Cavern Club, hvar stórfínt Bítlacoverband var að spila, The Mersey Beatles. Félagar mínir fengu þá hugmynd að grípa drengina í hléi og spyrja hvort ungi trymbillinn frá Íslandi fengi ekki að troða upp og spila með þeim eitt lag, þar sem hann kynni nú öll Bítlalögin. Mersey-drengirnir tóku glimrandi vel í þessa hugmynd og nokkrum andartökum síðar var ég kynntur á svið og á sama stað og Ringo (og Pete Best) sátu fyrir rúmum fjörutíu árum síðan taldi ég í Back in the USSR, og sælutilfinningin sem hríslaðist um Bítlanördinn var engu lík. Núna get ég glaður lagt kjuðana á hilluna, enda fátt sem getur toppað þetta. Þessu til sönnunar sjáum við mynd:
Mynd 1.1. Sverrir á Cavern.
Daginn eftir var svo komið að aðalatriði ferðarinnar, en það voru að sjálfsögðu tónleikarnir með Dave Matthews. Eftir ríflega þriggja tíma lestarferð komumst við loks á áfangastað, sem var Newcastleborg. Þar sem við vorum komnir á staðinn ca. tveimur tímum fyrir tónleikana ákváðum við að fara á eitthvurn veitingastað og fá okkur að snæða. Meðan við biðum eftir borðinu okkar tylltum við okkur við bar á veitingastaðnum, og þar sem við erum að sötra öl er mér litið inn í veitingasalinn og sé þar andlit sem ég kannast svona rosalega vel við. Og viti menn, þá var þetta enginn annar en sjálfur Dave Matthews, og ég og Jói þustum til hans eins og litlar skólastelpur og tókum í höndina á honum og áttum stutt spjall við hann. Þessu til sönnunar sjáum við aðra mynd:
Mynd 1.2. Dave Matthews og Jóhann Snorri
Einum og hálfum tíma síðar sátum við í Newcastle City Hall og hlustuðum á þennan viðkunnalega mann ásamt hinum frábæra gítarleikara Tim Reynolds. Spiluðu þeir í rúma tvo tíma, og voru þetta algjörir snilldartónleikar. Þessu til sönnunar sjáum við enn eina mynd:
Mynd 1.3. Dave og Tim í Newcastle City Hall
Á laugardeginum fórum við svo á Anfield og sáum besta lið í heimi vinna auðveldan 4-0 sigur þar sem sjálfur Robbie Fowler skoraði tvö mörk. Þannig má með sanni segja að þessi ferð hafi verið hver hápunkturinn eftir annan, og sennilegast allra skemmtilegasta utanlandsferð sem ég hef farið í.
Lifi bloggið!
Góðar stundir.
